Zoals sommige waarschijnlijk al weten is mijn relatie met Mirjam vrijdag-avond officieel verbroken. In eerste instantie wilde ik er niet aan maar ik begin al aan het idee te wennen en ik begrijp nu dat dit zo beter is. In eerste instantie was ik in shock omdat ik dacht dat opeens mijn hele leven op zijn kop zou staan maar eigenlijk verandert er niet zo veel. Ja ik zal (in eerste instantie) niet meer zo vaak in Heteren zijn maar daar was ik denk ik ook belachelijk veel en teveel uit gewoonte. Ik de toekomst zal ik speciaal voor Rebekka, Leny of Bert langskomen maar uiteraard zeker nog voor Mirjam. Ander belangrijk punt is dat ik graag nog naar de Kerk wil gaan, naar de jv én naar catechesatie. Hoe dat praktisch gaat lopen weet ik niet. Ik weet wel dat ik door één deur met Mirjam kan en dat we elkaar niet hoeven te ontwijken. We hebben eigenlijk allebei niks verkeerds gedaan of dingen gelaten waardoor dit voorkomen had kunnen worden. Ik sluit me dus volledig bij Mirjam aan: we passen gewoon niet bij elkaar. In onze tijd samen (wat klinkt dat serieus) zijn we erachter gekomen dat we eigenlijk heel erg veel op elkaar lijken, maar juist daardoor botste het teveel. Hoewel ik in eerste instantie dacht dat je elke relatie kan laten slagen heb ik die mening nu bijgesteld, je moet elkaar aanvullen. Zoals Mirjam het gister mooi verwoorde: iedereen heeft een scheef dekseltje/potje, daardoor past niet elke deksel op elke pot. Ik gebruik geen quotes want ze zei het volgens mij mooier. Dat was het even voor nu.

Met vriendelijke groeten,

Wouter Schut